Ik ben Alex Jammali. Bijna al mijn werk komt terug bij 1 moment: de eerste week ergens nieuw, als je de woorden nog niet kent en niet weet wie je iets kunt vragen.

Ik schuif aan bij je vrijdagmiddagborrel, of ik neem mezelf op terwijl ik hardop nadenk bij de eerste keer dat ik je app gebruik, met tijdcodes erbij. Daarna vraag ik het aan de mensen die het echt gebruiken.

Ik schrijf in gewone woorden, en ik zeg het als een woord op je scherm uitleg nodig heeft, nog voordat iemand het hoeft te vragen. Daarom geeft Forkiee bij elk gerecht ook de reden.

Een zin uit mijn oude docententrainingen: laat mensen eerst sociaal meedoen, en pas daarna inhoudelijk. Zo run ik nog steeds mijn events, en zo is Paper Trails begonnen.

Ik vraag het altijd voordat ik iemand fotografeer, en ik bewaar dat ja. Gezinnen uit mijn jaren in Green Bay vonden het fijn dat ik goed ben met grote groepen en kleine kinderen.

Ik bouw elke dag met AI. Claude helpt me in een middag een prototype te maken en uren aan interviews te ordenen, en Wispr Flow maakt van mijn gepraat een eerste versie. De foto’s en de beslissingen blijven van mij.

Ik lever dingen op waar mensen meteen mee verder kunnen, zoals tickets waar je developer mee kan bouwen, of een agenda die je team zonder mij draaiende houdt.